In de verschillende jaren dat ik de trein naar Brussel neem, zijn er onvermijdelijk al vele medereizigers geweest die ik met de regelmaat van een klok (terug)zie en op den duur herken. Er zijn er die er al bij waren toen ik begon te pendelen, anderen kwamen en gingen. Zelf zoek ik nooit contact met die vaste klanten, de ‘bekende’ onbekenden, aangezien ik zelf geen prater ben en gewoon wil gerust gelaten worden en lezen en zij laten me ook doorgaans met rust, een stoot met een knie of een ongewilde trap op de teen daargelaten. Zo is er ook een koppel van intussen middelbare leeftijd dat ik af en toe zie. Allebei deftig gekleed, geblondeerd haar en met een lichtbruine teint; een beetje gedistingeerd eigenlijk, wat truttig ook. Chiquer volk dus, bekakt.
Deze morgen was de vrouw alleen op de trein en ze deed niets speciaals. Tot haar gsm belde en ze luidop sprak : “Hallo Benoît, mè Renée. Kunde gij dei kip mè zoetzuur uit de vriezer halen, want ik zèn da vergète ? […] Gij doet dat nu è !” Baai baai façade...
Sommige mensen houden beter gewoon hun mond…
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten