De boekenbijlage die vorige week in onze krant verscheen, bevatte ook een interview met de schrijver Maxim Februari.
Op zich niets vreemd aan eigenlijk, maar het bijzondere aan deze persoon is dat hij geboren werd als Marjolijn Drenth.
De schrijver is dus een transseksueel en zijn (?) boek heet 'De maakbare man'.
Wat ik vreemd vond aan mezelf, was dat ik aanvankelijk wat schroom voelde om het interview te lezen. Ik beschouwde het als een soort inbreuk op de privacy van de persoon in kwestie en vond het eerst nogal voyeuristisch, bijna op het randje van een freak show.
Het boek komt jammer genoeg ook nauwelijks aan bod. Geen idee of dat komt doordat het vanuit literair oogpunt niet interessant genoeg is, maar het gesprek draait bijna volledig om de ervaringen en bedenkingen van Maxim Februari. Wellicht levert dat voor de leek inderdaad al wel genoeg gespreksstof op.
maandag 4 maart 2013
zondag 17 februari 2013
Wijn en likeur
Gisterenavond geproefd en goedgekeurd !
Eerst, bij het avondmaal, een lekkere Spaanse wijn uit Galicië.
Wij drinken met twee maar hoogst uitzonderlijk een hele fles wijn leeg, maar bij deze lukte dat zonder al te veel problemen (mogelijk ook wegens de soms lange tussenpozen tussen de gangen ;-) )
Dan, thuis, om de avond af te sluiten :
Een website weet er dit over te melden : "Vintage is de koning van de ports, is van één oogstjaar en wordt altijd traditioneel of ongefilterd gebotteld. Enkel in de beste jaren gemaakt, van de beste druiven, van de beste/oudste stokken, uit de beste wijngaarden en op de beste manier geproduceerd (vaak voetgeperst)."
Eerst, bij het avondmaal, een lekkere Spaanse wijn uit Galicië.
Wij drinken met twee maar hoogst uitzonderlijk een hele fles wijn leeg, maar bij deze lukte dat zonder al te veel problemen (mogelijk ook wegens de soms lange tussenpozen tussen de gangen ;-) )
Dan, thuis, om de avond af te sluiten :
Een website weet er dit over te melden : "Vintage is de koning van de ports, is van één oogstjaar en wordt altijd traditioneel of ongefilterd gebotteld. Enkel in de beste jaren gemaakt, van de beste druiven, van de beste/oudste stokken, uit de beste wijngaarden en op de beste manier geproduceerd (vaak voetgeperst)."
zaterdag 16 februari 2013
Jubileum
Vandaag exact 20 jaar geleden werden M. en ik een koppel.
Wel, wel...
Zoals bij iedereen waren er ups en downs, maar het positieve overstijgt toch ruim het negatieve, wat mij betreft. En hopelijk vindt M. dat ook. :-)
Allez, van harte proficiat en bedankt !
En hopelijk smaakt het straks in de Cachet de Cire. :-)
Wel, wel...
Zoals bij iedereen waren er ups en downs, maar het positieve overstijgt toch ruim het negatieve, wat mij betreft. En hopelijk vindt M. dat ook. :-)
Allez, van harte proficiat en bedankt !
En hopelijk smaakt het straks in de Cachet de Cire. :-)
woensdag 6 februari 2013
Protest
Daarnet, rond half acht 's ochtends heb ik een ongewoon tafereel gezien : tientallen en tientallen betogende sneeuwmannen in verschillende grootten op de Albert II-laan.
Toen ik een ervan de reden van hun ongenoegen vroeg, verwijsde hij/zij (?) nors naar de pancartes die ze meedroegen.
Het was een leuk zicht en ik ben benieuwd hoe lang ze mogen blijven protesteren van onze overheden.
Toen ik een ervan de reden van hun ongenoegen vroeg, verwijsde hij/zij (?) nors naar de pancartes die ze meedroegen.
Het was een leuk zicht en ik ben benieuwd hoe lang ze mogen blijven protesteren van onze overheden.
donderdag 3 januari 2013
Eerste keer dit jaar
Vandaag mijn eerste motorritje van het jaar gereden.
Een 120-tal kilometer door de miezer/regen, maar het was wel redelijk fijn, na anderhalve maand sinds de laatste keer.
Blijkbaar was het voor de Duc zelf ook hoog tijd, want het starten verliep wel moeizaam, maar eens aan de gang, gaf hij geen slag verkeerd.
Een 120-tal kilometer door de miezer/regen, maar het was wel redelijk fijn, na anderhalve maand sinds de laatste keer.
Blijkbaar was het voor de Duc zelf ook hoog tijd, want het starten verliep wel moeizaam, maar eens aan de gang, gaf hij geen slag verkeerd.
Zwerfboek
Maandagmiddag, 31 december 2012, toen ik in het Zuidstation de trein terug naar huis wilde nemen, vond ik op het tabletje van de zitplaats waar ik ging zitten een 'zwerfboek'.
Het boek zelf, "De geheime mailtjes van Maxima en Mabel" uit 2004, liet me vrij koud, maar het initiatief om ergens een boek achter te laten zodat de argeloze vinder het zou lezen, sprak me wel aan.
Aan de binnenkant van de kaft staat er de volgende tekst :
"Dit is een vrij boek !
Meld je vondst.
Lees het boek.
Laat weer vrij.
[...]kijk waar het boek al geweest is, en vertel waar jij het hebt gevonden !"
Op de achterflap staat dan weer : "Zin om te lezen ? Neem me dan mee !".
Er blijkt dus een organisatie te bestaan die het lezen op deze manier wil promoten, daarbij dus rekenend op de bereidwillige medewerking van de vinders. Ik weet nog niet waar ik 'mijn' exemplaar ga achterlaten, maar wellicht niet op de trein richting Brussel.
Het boek zelf, "De geheime mailtjes van Maxima en Mabel" uit 2004, liet me vrij koud, maar het initiatief om ergens een boek achter te laten zodat de argeloze vinder het zou lezen, sprak me wel aan.
Aan de binnenkant van de kaft staat er de volgende tekst :
"Dit is een vrij boek !
Meld je vondst.
Lees het boek.
Laat weer vrij.
[...]kijk waar het boek al geweest is, en vertel waar jij het hebt gevonden !"
Op de achterflap staat dan weer : "Zin om te lezen ? Neem me dan mee !".
Er blijkt dus een organisatie te bestaan die het lezen op deze manier wil promoten, daarbij dus rekenend op de bereidwillige medewerking van de vinders. Ik weet nog niet waar ik 'mijn' exemplaar ga achterlaten, maar wellicht niet op de trein richting Brussel.
maandag 31 december 2012
De Toverfluit
Al enkele jaren nam ik me voor om nog eens naar een opera te gaan, maar om verschillende redenen was dat er nog niet van gekomen.
In de jaren '90 had ik er al een paar gezien (een in Praag (een opera van Monteverdi denk ik) met een gecultiveerde meneer in wiens huis ik toen logeerde en eenmaal met M. in de Antwerpse opera waar we naar 'Lohengrin' van Wagner gingen). Maar dat was dus allemaal minstens 15 jaar geleden en ik herinner me er bitter weinig van.
Toen ik merkte dat De Toverfluit van Mozart op het programma van de Vlaamse Opera stond, besloot ik dat dit een mooie gelegenheid zou zijn om nog eens een voorstelling bij te wonen. Ik ken deze opera helemaal niet, dus het zou een ontdekking zijn.
Omdat het zo weinig gebeurt, is het ook genieten van het hele gebeuren rond de opvoering. Dus vorige week zondag, 23 december, vertrokken we met de trein naar Antwerpen (de auto lieten we maar thuis uit vrees voor de grote drukte op een koopzondag), waar we eens aangekomen wat rondwandelden op zoek naar een chocolatier (Günther Watté). Eens die gevonden en voldoende proviand ingeslagen voor de komende maanden, gingen we op ons gemak iets eten op een plek waar M. vroeger af en toe kwam toen ze met haar familie naar Antwerpen ging ('Het theekanneke' of iets dergelijks). Vervolgens wandelden we op ons gemak naar de Opera te gaan die op een boogscheut van het volkse taverne lag.
Eens aangekomen, kocht ik nog snel een programmaboekje en gingen we naar de 2de verdieping waar onze plekken waren. De bodes verzochten ons om toch maar eerst naar de inleiding te gaan luisteren. Zo gezegd zo gedaan, maar er was daar al zoveel volk verzameld dat we er niet meer binnen konden en na een paar minuten keerden we op onze stappen terug. Net op dat moment mocht het publiek de zaal binnen. Gedurende een dik half uur hebben we ons dan maar vergaapt aan de decoratie, het orkest dat zich opwarmde en aan het publiek dat geleidelijk binnen kwam. Toch wel een aparte sfeer heerst er in zo'n cultuurtempel. Daarbij was het ook fijn om enkele gesprekken af te luisteren van mensen die in de buurt zaten en De Toverfluit duidelijk al kenden.
Verrassend om zien was dat ondanks de hoge gemiddelde leeftijd van de toeschouwers, er ook redelijk wat kinderen en jongeren aanwezig waren. Het spreekt toch blijkbaar niet alleen mensen van de 3de leeftijd zoals wij aan, maar trekt eveneens vers bloed aan. Al zullen sommigen wel mee gemoeten hebben van pa en ma.
Het werd uiteindelijk een mooie voorstelling. Al snapten we weinig of niets van de regie, de muziek en de zang maakten veel goed. Enerzijds had ik liever een klassieke voorstelling gehad, met mooie gewaden, grootse, dramatische gebaren en dergelijke, maar anderzijds is het natuurlijk wel fijn om te merken dat opera, een genre dat toch vaak aanzien wordt als conservatief, vastgeroest, saai, ook de mogelijkheid biedt tot innovatie en nieuwe interpretaties van eeuwenoude klassiekers. Of die dan in de smaak vallen, is een andere zaak, maar er blijft ruimte voor vernieuwing. Niet iedereen in het publiek was tevreden met deze versie, zo hoorden we op weg terug naar het station, maar wellicht zou een 'traditionele' uitvoering ook heel wat kritiek gekregen hebben.
Benieuwd wanneer we de volgende keer nog eens naar een opera gaan.
Tot slot wens ik u, lezer, oprecht een fijn 2013 toe. Het ga u goed het komende jaar !
In de jaren '90 had ik er al een paar gezien (een in Praag (een opera van Monteverdi denk ik) met een gecultiveerde meneer in wiens huis ik toen logeerde en eenmaal met M. in de Antwerpse opera waar we naar 'Lohengrin' van Wagner gingen). Maar dat was dus allemaal minstens 15 jaar geleden en ik herinner me er bitter weinig van.
Toen ik merkte dat De Toverfluit van Mozart op het programma van de Vlaamse Opera stond, besloot ik dat dit een mooie gelegenheid zou zijn om nog eens een voorstelling bij te wonen. Ik ken deze opera helemaal niet, dus het zou een ontdekking zijn.
Omdat het zo weinig gebeurt, is het ook genieten van het hele gebeuren rond de opvoering. Dus vorige week zondag, 23 december, vertrokken we met de trein naar Antwerpen (de auto lieten we maar thuis uit vrees voor de grote drukte op een koopzondag), waar we eens aangekomen wat rondwandelden op zoek naar een chocolatier (Günther Watté). Eens die gevonden en voldoende proviand ingeslagen voor de komende maanden, gingen we op ons gemak iets eten op een plek waar M. vroeger af en toe kwam toen ze met haar familie naar Antwerpen ging ('Het theekanneke' of iets dergelijks). Vervolgens wandelden we op ons gemak naar de Opera te gaan die op een boogscheut van het volkse taverne lag.
Eens aangekomen, kocht ik nog snel een programmaboekje en gingen we naar de 2de verdieping waar onze plekken waren. De bodes verzochten ons om toch maar eerst naar de inleiding te gaan luisteren. Zo gezegd zo gedaan, maar er was daar al zoveel volk verzameld dat we er niet meer binnen konden en na een paar minuten keerden we op onze stappen terug. Net op dat moment mocht het publiek de zaal binnen. Gedurende een dik half uur hebben we ons dan maar vergaapt aan de decoratie, het orkest dat zich opwarmde en aan het publiek dat geleidelijk binnen kwam. Toch wel een aparte sfeer heerst er in zo'n cultuurtempel. Daarbij was het ook fijn om enkele gesprekken af te luisteren van mensen die in de buurt zaten en De Toverfluit duidelijk al kenden.
Verrassend om zien was dat ondanks de hoge gemiddelde leeftijd van de toeschouwers, er ook redelijk wat kinderen en jongeren aanwezig waren. Het spreekt toch blijkbaar niet alleen mensen van de 3de leeftijd zoals wij aan, maar trekt eveneens vers bloed aan. Al zullen sommigen wel mee gemoeten hebben van pa en ma.
Het werd uiteindelijk een mooie voorstelling. Al snapten we weinig of niets van de regie, de muziek en de zang maakten veel goed. Enerzijds had ik liever een klassieke voorstelling gehad, met mooie gewaden, grootse, dramatische gebaren en dergelijke, maar anderzijds is het natuurlijk wel fijn om te merken dat opera, een genre dat toch vaak aanzien wordt als conservatief, vastgeroest, saai, ook de mogelijkheid biedt tot innovatie en nieuwe interpretaties van eeuwenoude klassiekers. Of die dan in de smaak vallen, is een andere zaak, maar er blijft ruimte voor vernieuwing. Niet iedereen in het publiek was tevreden met deze versie, zo hoorden we op weg terug naar het station, maar wellicht zou een 'traditionele' uitvoering ook heel wat kritiek gekregen hebben.
Benieuwd wanneer we de volgende keer nog eens naar een opera gaan.
Tot slot wens ik u, lezer, oprecht een fijn 2013 toe. Het ga u goed het komende jaar !
zondag 30 december 2012
Walking with dinosaurs
Rond eind september - begin oktober had S. er lucht van gekregen dat er begin december een groots opgezette dinoshow gepland was in Brussel.
Hoewel de inkom verre van goedkoop was, vonden we dat we hem dat pleziertje wel mochten gunnen en kochten we dus 4 tickets.
Op een goede zondagochtend vertrokken we dus goegemutst naar de Heizel, waar in een van de paleizen het spektakel zou plaatsvinden. Zelf had ik lage verwachtingen en ik vermoedde dat het een nogal statische boel zou zijn met enkele grote poppen die wat met hun nek zouden draaien en lawaai zouden maken.
Aan de afrit voor de Heizel aangekomen, was het al vanop de autosnelweg aanschuiven, dus i.p.v. te blijven wachten, reed ik maar door tot de afrit 'Wemmel', waarna we op een 5 à 10 minuten een plek op de parking van Kinepolis gevonden hadden. Het voordeel van die buurt een beetje te kennen.
Dat was toch een vrij grote misrekening. Niet dat de show overweldigend was, maar er was een stuk meer te zien dan ik dacht. De dinosaurussen stonden meestal op een soort van sokkel op wieltjes die vanop afstand bestuurd werd en waren net heel mobiel, wellicht een stuk meer dan de echte beesten ooit geweest zijn. Het geheel werd ingeleid en becommentarieerd door een of andere acteur die paleontoloog speelde.
Er waren onder meer een T-Rex te zien, een stegosaurus, enkele beesten die op triceratopsen lijken (maar met 'maar' 2 horens), velociraptors (als ik het me goed herinner waren dat verklede mensen) en nog een boel sauriërs. Verrassend en vrij mooi was hoe de vegetatie werd uitgebeeld : d.m.v. opblaasbare plastic figuren/ballonnen.
Zo ging men op zowat anderhalf uur tijd van (mogelijk) het Trias, het Krijt en het Jura totdat die meteoriet in de Golf van Mexico stortte.
Ik denk wel dat de kinderen ervan genoten hebben en voor ons viel het ook een stuk beter mee dan aanvankelijk gedacht.
Daarna repten we ons naar Brupark om iets te gaan eten in hetzelfde Mexicaans restaurant waar we eerder dit jaar al geweest waren en waar S. met zoveel smaak zijn 'piou piou' had gegeten. Ditmaal was onze ervaring wat minder positief, ten eerste omdat S. heel wat minder enthousiast was over zijn (nochtans identieke) eten en ook omdat men ons tot tweemaal toe vergeten was (we zaten dan ook wat verdoken).
Maar al bij al een fijne dag, waarna we op ons gemak weer naar huis konden rijden, ondanks de overvloedige regen en de zomerbanden onder onze auto.
Hoewel de inkom verre van goedkoop was, vonden we dat we hem dat pleziertje wel mochten gunnen en kochten we dus 4 tickets.
Op een goede zondagochtend vertrokken we dus goegemutst naar de Heizel, waar in een van de paleizen het spektakel zou plaatsvinden. Zelf had ik lage verwachtingen en ik vermoedde dat het een nogal statische boel zou zijn met enkele grote poppen die wat met hun nek zouden draaien en lawaai zouden maken.
Aan de afrit voor de Heizel aangekomen, was het al vanop de autosnelweg aanschuiven, dus i.p.v. te blijven wachten, reed ik maar door tot de afrit 'Wemmel', waarna we op een 5 à 10 minuten een plek op de parking van Kinepolis gevonden hadden. Het voordeel van die buurt een beetje te kennen.
Dat was toch een vrij grote misrekening. Niet dat de show overweldigend was, maar er was een stuk meer te zien dan ik dacht. De dinosaurussen stonden meestal op een soort van sokkel op wieltjes die vanop afstand bestuurd werd en waren net heel mobiel, wellicht een stuk meer dan de echte beesten ooit geweest zijn. Het geheel werd ingeleid en becommentarieerd door een of andere acteur die paleontoloog speelde.
Er waren onder meer een T-Rex te zien, een stegosaurus, enkele beesten die op triceratopsen lijken (maar met 'maar' 2 horens), velociraptors (als ik het me goed herinner waren dat verklede mensen) en nog een boel sauriërs. Verrassend en vrij mooi was hoe de vegetatie werd uitgebeeld : d.m.v. opblaasbare plastic figuren/ballonnen.
Zo ging men op zowat anderhalf uur tijd van (mogelijk) het Trias, het Krijt en het Jura totdat die meteoriet in de Golf van Mexico stortte.
Ik denk wel dat de kinderen ervan genoten hebben en voor ons viel het ook een stuk beter mee dan aanvankelijk gedacht.
Daarna repten we ons naar Brupark om iets te gaan eten in hetzelfde Mexicaans restaurant waar we eerder dit jaar al geweest waren en waar S. met zoveel smaak zijn 'piou piou' had gegeten. Ditmaal was onze ervaring wat minder positief, ten eerste omdat S. heel wat minder enthousiast was over zijn (nochtans identieke) eten en ook omdat men ons tot tweemaal toe vergeten was (we zaten dan ook wat verdoken).
Maar al bij al een fijne dag, waarna we op ons gemak weer naar huis konden rijden, ondanks de overvloedige regen en de zomerbanden onder onze auto.
zaterdag 15 december 2012
Amina Alaoui
Zowat een maand geleden was deze zangeres met haar groep voor een concert te gast in het plaatselijk cultureel centrum.
Om allerlei redenen was ik de avond van het concert heel moe en tijdens het eerste en tweede muziekstuk vreesde ik dat ik misschien zou indommelen of op z'n minst zou beginnen knikkebollen, waardoor een groot stuk aan me zou voorbijgaan. Maar dat bleek uiteindelijk onterecht. Na het voor een Westers oor mogelijk wat monotoon begin, evolueerde de set naar
Mevrouw Alaoui en haar kompanen brachten een mooie set en na het buitenkomen had ik niet de indruk een anderhalf à twee uur durend concert te hebben bijgewoond.
Ze brachten een mengeling van Noord-Afrikaanse, Arabische (vermoed ik), Spaanse en Portugese liederen of waarin muzikale invloeden uit die plaatsen/streken met elkaar werden vermengd.
Om allerlei redenen was ik de avond van het concert heel moe en tijdens het eerste en tweede muziekstuk vreesde ik dat ik misschien zou indommelen of op z'n minst zou beginnen knikkebollen, waardoor een groot stuk aan me zou voorbijgaan. Maar dat bleek uiteindelijk onterecht. Na het voor een Westers oor mogelijk wat monotoon begin, evolueerde de set naar
Mevrouw Alaoui en haar kompanen brachten een mooie set en na het buitenkomen had ik niet de indruk een anderhalf à twee uur durend concert te hebben bijgewoond.
Ze brachten een mengeling van Noord-Afrikaanse, Arabische (vermoed ik), Spaanse en Portugese liederen of waarin muzikale invloeden uit die plaatsen/streken met elkaar werden vermengd.
donderdag 13 december 2012
Generatiekloof
Gisteren zat ik in de trein voor twee leerlingen uit het laatste jaar secundair die hun les geschiedenis aan het leren waren.
Namen die voorbijkwamen en die ze merkbaar niet kenden : Chroesjtsjov, Breznjev, Mao Zedong, Chiang Kai Shek, Tito, Ho Chi Minh...
Van Stalin hadden ze blijkbaar toch minstens eens gehoord.
Toch wel verbazend voor iemand als ik die tiener was in de jaren '80 van de vorige eeuw.
Niet dat ik dat zo erg vind (alhoewel) en zij kennen wellicht talloze namen die bij mij geen belletje doen rinkelen, maar het viel toch wel op dat ze in een compleet andere wereld en tijdsbestel zijn opgegroeid dan ik. En eigenlijk zouden ze toch op z'n minst al van Mao gehoord mogen hebben, zeker nu China economisch en in de internationale politiek een steeds grotere rol speelt.
'k Had wel een paar maal zin om me om te draaien en hen wat bij te scholen, maar dat heb ik wijselijk niet gedaan.
Namen die voorbijkwamen en die ze merkbaar niet kenden : Chroesjtsjov, Breznjev, Mao Zedong, Chiang Kai Shek, Tito, Ho Chi Minh...
Van Stalin hadden ze blijkbaar toch minstens eens gehoord.
Toch wel verbazend voor iemand als ik die tiener was in de jaren '80 van de vorige eeuw.
Niet dat ik dat zo erg vind (alhoewel) en zij kennen wellicht talloze namen die bij mij geen belletje doen rinkelen, maar het viel toch wel op dat ze in een compleet andere wereld en tijdsbestel zijn opgegroeid dan ik. En eigenlijk zouden ze toch op z'n minst al van Mao gehoord mogen hebben, zeker nu China economisch en in de internationale politiek een steeds grotere rol speelt.
'k Had wel een paar maal zin om me om te draaien en hen wat bij te scholen, maar dat heb ik wijselijk niet gedaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)
