Ze zijn er weer...
Net vastgesteld.
Al lijken ze ditmaal georganiseerd, want vaak hetzelfde groene tentje van dezelfde makelij. Of het moet zijn dat weer enkele goedmenende particulieren hen bijstaan.
maandag 9 mei 2011
vrijdag 6 mei 2011
Koen Raes
Eergisteren overleed moraalfilosoof (en blijkbaar economist) Koen Raes.
Ik heb nooit les van hem gekregen en kende hem ook niet bijster goed, maar las steeds geboeid de stukken die hij jaren geleden regelmatig schreef voor De Morgen.
Bizar dat ik er onlangs nog aan moest denken en me afvroeg waarom ze niet meer verschenen.
Het bericht over zijn dood stemde me toch droevig.
Enigszins in hetzelfde register ontstond in De Morgen een kleine polemiek tussen Dirk Verhofstadt (blijkbaar ook een moraalfilosoof) en Eva Brems (professor en politica van Groen!).
Het lid van de denktank Liberales trok bijzonder stevig van leer tegen mevrouw Brems wegens haar standpunt t.o.v. het verbod op boerka's en niqabs. Mensen die zich daartegen verzetten zijn naïef, blind, dom en zijn bijna even erg als nazi's. Zij liet dit echter niet over haar kant gaan, maar ging hoofdzakelijk in op dat bepaald verwijt, wat ik wel jammer vond, want in het opiniestuk van de eminente moraalwetenschapper stonden nog wel meer betwistbare of ronduit foute stellingen.
De goede man is zo doctrinair in zijn denken en schrijven terwijl hij net dat diegenen verwijt tegen wie hij zijn pijlen richt. Nog iemand die denkt de waarheid in pacht te hebben en zich als ideoloog gedraagt.
Ik heb nooit les van hem gekregen en kende hem ook niet bijster goed, maar las steeds geboeid de stukken die hij jaren geleden regelmatig schreef voor De Morgen.
Bizar dat ik er onlangs nog aan moest denken en me afvroeg waarom ze niet meer verschenen.
Het bericht over zijn dood stemde me toch droevig.
Enigszins in hetzelfde register ontstond in De Morgen een kleine polemiek tussen Dirk Verhofstadt (blijkbaar ook een moraalfilosoof) en Eva Brems (professor en politica van Groen!).
Het lid van de denktank Liberales trok bijzonder stevig van leer tegen mevrouw Brems wegens haar standpunt t.o.v. het verbod op boerka's en niqabs. Mensen die zich daartegen verzetten zijn naïef, blind, dom en zijn bijna even erg als nazi's. Zij liet dit echter niet over haar kant gaan, maar ging hoofdzakelijk in op dat bepaald verwijt, wat ik wel jammer vond, want in het opiniestuk van de eminente moraalwetenschapper stonden nog wel meer betwistbare of ronduit foute stellingen.
De goede man is zo doctrinair in zijn denken en schrijven terwijl hij net dat diegenen verwijt tegen wie hij zijn pijlen richt. Nog iemand die denkt de waarheid in pacht te hebben en zich als ideoloog gedraagt.
maandag 2 mei 2011
Snooker
De voorbije twee weken vond het wereldkampioenschap snooker plaats in The Crucible in Sheffield.
Van de editie van dit jaar heb ik lang enkel de (tussen)standen gevolgd, zonder ook maar enige wedstrijd te bekijken.
Daardoor is voor een stuk aan mij voorbij gegaan dat er in snooker een nieuwe ster geboren is : Judd Trump. Begonnen als outsider schakelde hij in de 1ste ronde de regerende wereldkampioen uit en in de daaropvolgende ronden zegevierde hij over andere gerenommeerde namen. Gisteren en vandaag neemt hij het dan op tegen meervoudig wereldkampioen John Higgins. De afloop is nog onzeker, maar Trump is door zijn aanvallende, bijzonder spectaculaire speelstijl ineens een publiekslieveling geworden.
Voorts vernam ik dat de legendarische BBC-commentator Ted Lowe gisteren overleden is. Hij had een uniek stemgeluid en geheel eigen commentaarstijl die in wellicht in het geheugen van miljoenen fans gegrift zijn.
Nog gisteren merkte ik dat Stephen Hendry een nieuwe job heeft en dat bovendien niet eens zo slecht doet. Hendry is de beste snookerspeler van de jaren '90 ; in dat decennium domineerde hij de sport, maar die tijd is al lang voorbij en al enkele jaren kreeg hij steeds meer moeite om zich bij de top te handhaven. En dus heef hij nu blijkbaar een bijjob als verslaggever bij snookerwedstrijden, net als Steve Davis, de meest succesvolle speler van de jaren '80. In deze nieuwe rol vind ik Hendry alvast een stuk genietzamer dan als absoluut topspeler, toen hij mijn favoriet Jimmy White viermaal versloeg in de WK-finale...
Van de editie van dit jaar heb ik lang enkel de (tussen)standen gevolgd, zonder ook maar enige wedstrijd te bekijken.
Daardoor is voor een stuk aan mij voorbij gegaan dat er in snooker een nieuwe ster geboren is : Judd Trump. Begonnen als outsider schakelde hij in de 1ste ronde de regerende wereldkampioen uit en in de daaropvolgende ronden zegevierde hij over andere gerenommeerde namen. Gisteren en vandaag neemt hij het dan op tegen meervoudig wereldkampioen John Higgins. De afloop is nog onzeker, maar Trump is door zijn aanvallende, bijzonder spectaculaire speelstijl ineens een publiekslieveling geworden.
Voorts vernam ik dat de legendarische BBC-commentator Ted Lowe gisteren overleden is. Hij had een uniek stemgeluid en geheel eigen commentaarstijl die in wellicht in het geheugen van miljoenen fans gegrift zijn.
Nog gisteren merkte ik dat Stephen Hendry een nieuwe job heeft en dat bovendien niet eens zo slecht doet. Hendry is de beste snookerspeler van de jaren '90 ; in dat decennium domineerde hij de sport, maar die tijd is al lang voorbij en al enkele jaren kreeg hij steeds meer moeite om zich bij de top te handhaven. En dus heef hij nu blijkbaar een bijjob als verslaggever bij snookerwedstrijden, net als Steve Davis, de meest succesvolle speler van de jaren '80. In deze nieuwe rol vind ik Hendry alvast een stuk genietzamer dan als absoluut topspeler, toen hij mijn favoriet Jimmy White viermaal versloeg in de WK-finale...
zaterdag 30 april 2011
Nieuwe kennis
Kort geleden heb ik m'n asociale zelf verbaasd : ik heb een soort van 'band' met een zo goed als onbekende opgebouwd.
Een bedelaar nota bene.
Hij staat regelmatig aan het Noordstation als ik na gedane arbeid weer de trein naar huis wil nemen.
Aanvankelijk stopte ik hem gewoon af en toe wat geld toe, daarna knikten we bij gelegenheid eens naar elkaar ook als ik hem niets gaf. En nu geven we elkaar een hand als we elkaar zien en wensen we elkaar een prettige avond toe. Waar zal dit eindigen ? Mogelijk vindt u ons morgen terug aan de toog van een naburige horecazaak.
Echter, het gebeurt ook wel vaak dat ik opzettelijk een andere ingang neem, gewoon omdat ik geen zin heb om hem elke dag tegen te komen.
Ergens vind ik het wel fijn dat ik een onbekende, niet zo fortuinlijke (letterlijk) buitenstaander en verschoppeling wat menselijke warmte kan geven. Al bestaat net zo goed de kans dat hij er eigenlijk niet veel aan heeft.
Een bedelaar nota bene.
Hij staat regelmatig aan het Noordstation als ik na gedane arbeid weer de trein naar huis wil nemen.
Aanvankelijk stopte ik hem gewoon af en toe wat geld toe, daarna knikten we bij gelegenheid eens naar elkaar ook als ik hem niets gaf. En nu geven we elkaar een hand als we elkaar zien en wensen we elkaar een prettige avond toe. Waar zal dit eindigen ? Mogelijk vindt u ons morgen terug aan de toog van een naburige horecazaak.
Echter, het gebeurt ook wel vaak dat ik opzettelijk een andere ingang neem, gewoon omdat ik geen zin heb om hem elke dag tegen te komen.
Ergens vind ik het wel fijn dat ik een onbekende, niet zo fortuinlijke (letterlijk) buitenstaander en verschoppeling wat menselijke warmte kan geven. Al bestaat net zo goed de kans dat hij er eigenlijk niet veel aan heeft.
zondag 24 april 2011
Lijstje
Is sinds enkele weken uitgebreid met een tweetal 'nieuwe' personages :
- The Joker in 'The Black Knight' (gespeeld door Heath Ledger), en
- Anton Cigurh in 'No Country for Old Men' (gespeeld door Javier Bardem).
Ze vervoegen andere archetypische slechteriken die ik onthouden heb, zoals :
- Norman Stansfield in 'Leon' (gespeeld door Gary Oldman),
- Amon Goeth in 'Schindler's List' (Ralph Fiennes), of
- Hannibal Lecter in 'Silence of the Lambs' (Anthony Hopkins).
Allemaal indrukwekkend in hun rol als booswichten/sadisten/'geschiften'. Het lijkt me veel moeilijker om een geloofwaardig door en door boosaardig persoon neer te zetten dat fascineert en zijn potentiële slachtoffers meesterlijk bespeelt alvorens al dan niet toe te slaan dan een goed personage.
Al is het misschien nog lastiger om een (door en door slecht) persoon neer te zetten en die tegelijk ook te portretteren als iemand die af en toe ook tot het 'goede' in staat is en hem of haar dus niet louter als een (ir)rationeel monster af te schilderen, maar als een mens als u en ik.
- The Joker in 'The Black Knight' (gespeeld door Heath Ledger), en
- Anton Cigurh in 'No Country for Old Men' (gespeeld door Javier Bardem).
Ze vervoegen andere archetypische slechteriken die ik onthouden heb, zoals :
- Norman Stansfield in 'Leon' (gespeeld door Gary Oldman),
- Amon Goeth in 'Schindler's List' (Ralph Fiennes), of
- Hannibal Lecter in 'Silence of the Lambs' (Anthony Hopkins).
Allemaal indrukwekkend in hun rol als booswichten/sadisten/'geschiften'. Het lijkt me veel moeilijker om een geloofwaardig door en door boosaardig persoon neer te zetten dat fascineert en zijn potentiële slachtoffers meesterlijk bespeelt alvorens al dan niet toe te slaan dan een goed personage.
Al is het misschien nog lastiger om een (door en door slecht) persoon neer te zetten en die tegelijk ook te portretteren als iemand die af en toe ook tot het 'goede' in staat is en hem of haar dus niet louter als een (ir)rationeel monster af te schilderen, maar als een mens als u en ik.
vrijdag 15 april 2011
Oriëntaalse trilogie
De voorbije weken heb ik weer heel wat films overgezet van analoog (video) op digitaal (dvd) formaat.
Daaronder 3 films uit het Nabije en Midden-Oosten, waarvan ik er twee wel opgenomen, maar nog niet gezien had.
De eerste was Persepolis, een filmadaptatie van de bekende strips van Marjane Satrapi. Enkele jaren geleden was ik hem samen met R. in de bioscoop gaan bekijken en toen hij een paar maanden geleden op tv werd getoond, nam ik hem op. Het was fijn hem nogmaals te zien en de film doet je huiveren. Het contrast tussen het (vaak niet voor vol aanziene) medium, namelijk de strip en/of tekenfilm, en de inhoud (de opeenvolgende dictatoriale regimes in Iran en de impact ervan op het leven van alledag van een meisje/jonge vrouw) valt wel op, maar stoort geenszins (wellicht heeft Art Spiegelman definitief komaf gemaakt met dat vooroordeel).
De tweede prent was 'Walz im Bashir', eveneens een animatiefilm, over ook weer een tragische gebeurtenis.
Een man probeert in het reine te komen met een pijnlijk hoofdstuk uit zijn verleden, namelijk de inval in Libanon in 1982 door Israël, en meer bepaald zijn eventuele rol in het bloedbad dat werd aangericht in de vluchtelingenkampen van Sabra en Chatila.
De film is volledig in het Hebreeuws, wat ik altijd al een mooie taal gevonden heb om naar te luisteren, ook al begrijp ik er volstrekt niets van.
Het is een verhaal van verloren onschuld en blijkbaar hebben de gebeurtenissen van toen toch heel wat Israëliërs getekend. De film geeft een vrij indrukwekkend beeld van wat er toen gaande was en verduidelijkt ook een en ander voor wie zijn kennis over dit conflict wil vergroten.
Wellicht is er heel wat research aan de film voorafgegaan om toch maar een zo getrouw mogelijk beeld te schetsen van wat er toen gebeurde.
De derde en laatste in de reeks is 'Sukkar Banat', beter bekend als 'Caramel', een Libanese film. Ik vond het eigenlijk de mooiste van de drie.
Het gegeven is vrij banaal : de kijker volgt de beslommeringen van enkele jonge en oudere vrouwen, die elkaar treffen in een schoonheidssalon ergens in Beiroet (enkele werken er, andere zijn er klant of buur). Goede vertolkingen, mooie vrouwen, humor, mooie muziek, de eenvoud van het geheel, de diepmenselijke manier waarop de protagonisten met elkaar omgaan, de problemen waarmee ze worstelen (eentje heeft een relatie met een getrouwde man, een andere is lesbisch enz.), het wordt allemaal zo sereen en mooi in beeld gebracht dat je haast niet anders kan dan ontroerd kijken. In deze microkosmos is er geen plaats voor de grote vraagstukken van de internationale politiek of de Vlaamse kwestie, integendeel, alleen de (alledaagse) besognes van enkele gewone vrouwen komen aan bod, maar toch raakt het verhaal je.
En ook hier weer de (auditief) mooie taal ; Libanees, maar wel doorspekt met vele Franse of Engelse woorden.
Daaronder 3 films uit het Nabije en Midden-Oosten, waarvan ik er twee wel opgenomen, maar nog niet gezien had.
De eerste was Persepolis, een filmadaptatie van de bekende strips van Marjane Satrapi. Enkele jaren geleden was ik hem samen met R. in de bioscoop gaan bekijken en toen hij een paar maanden geleden op tv werd getoond, nam ik hem op. Het was fijn hem nogmaals te zien en de film doet je huiveren. Het contrast tussen het (vaak niet voor vol aanziene) medium, namelijk de strip en/of tekenfilm, en de inhoud (de opeenvolgende dictatoriale regimes in Iran en de impact ervan op het leven van alledag van een meisje/jonge vrouw) valt wel op, maar stoort geenszins (wellicht heeft Art Spiegelman definitief komaf gemaakt met dat vooroordeel).
De tweede prent was 'Walz im Bashir', eveneens een animatiefilm, over ook weer een tragische gebeurtenis.
Een man probeert in het reine te komen met een pijnlijk hoofdstuk uit zijn verleden, namelijk de inval in Libanon in 1982 door Israël, en meer bepaald zijn eventuele rol in het bloedbad dat werd aangericht in de vluchtelingenkampen van Sabra en Chatila.
De film is volledig in het Hebreeuws, wat ik altijd al een mooie taal gevonden heb om naar te luisteren, ook al begrijp ik er volstrekt niets van.
Het is een verhaal van verloren onschuld en blijkbaar hebben de gebeurtenissen van toen toch heel wat Israëliërs getekend. De film geeft een vrij indrukwekkend beeld van wat er toen gaande was en verduidelijkt ook een en ander voor wie zijn kennis over dit conflict wil vergroten.
Wellicht is er heel wat research aan de film voorafgegaan om toch maar een zo getrouw mogelijk beeld te schetsen van wat er toen gebeurde.
De derde en laatste in de reeks is 'Sukkar Banat', beter bekend als 'Caramel', een Libanese film. Ik vond het eigenlijk de mooiste van de drie.
Het gegeven is vrij banaal : de kijker volgt de beslommeringen van enkele jonge en oudere vrouwen, die elkaar treffen in een schoonheidssalon ergens in Beiroet (enkele werken er, andere zijn er klant of buur). Goede vertolkingen, mooie vrouwen, humor, mooie muziek, de eenvoud van het geheel, de diepmenselijke manier waarop de protagonisten met elkaar omgaan, de problemen waarmee ze worstelen (eentje heeft een relatie met een getrouwde man, een andere is lesbisch enz.), het wordt allemaal zo sereen en mooi in beeld gebracht dat je haast niet anders kan dan ontroerd kijken. In deze microkosmos is er geen plaats voor de grote vraagstukken van de internationale politiek of de Vlaamse kwestie, integendeel, alleen de (alledaagse) besognes van enkele gewone vrouwen komen aan bod, maar toch raakt het verhaal je.
En ook hier weer de (auditief) mooie taal ; Libanees, maar wel doorspekt met vele Franse of Engelse woorden.
woensdag 13 april 2011
Fijn
...de jongste die zich sinds enkele weken plots ontpopt heeft als een boekenwurm.
Waar dit bij R. nog lang niet het geval lijkt en bij wie we dus op dat vlak de moed al hebben opgegeven, leest S. tegenwoordig 's avonds en in zijn bed vlijtig allerhande boeken over diverse onderwerpen.
Waar dit bij R. nog lang niet het geval lijkt en bij wie we dus op dat vlak de moed al hebben opgegeven, leest S. tegenwoordig 's avonds en in zijn bed vlijtig allerhande boeken over diverse onderwerpen.
zaterdag 9 april 2011
Omgekeerde wereld
Zij vandaag : deuren en vensters schuren en verven.
Ik vandaag : naar de Bioshop, strijken, afwassen, koken.
En zo gaat het hier wel vaker.
Ik vandaag : naar de Bioshop, strijken, afwassen, koken.
En zo gaat het hier wel vaker.
Parkje ontdekt
Gisteren was de verleiding te groot om tijdens de middagpauze gewoon de hele tijd binnen te blijven. Een wandelingetje dus naar het einde van de Helihavenlaan, Masuistraat, Koninginnelaan en Liedtsplein, waarna ik eens de Groenstraat insloeg en zo per toeval stootte op een klein, maar charmant park : het Koninging Groen-park/Parc Reine-verte.
De wat bizarre naam komt van de twee straten waar het tussen geprangd zit : de Koninginnelaan en de Groenstraat.
Ettelijke maanden geleden had ik in Brussel Deze Week een interview gelezen met de tuin- of landschapsarchitect die het ontworpen had en toen ik voorbij de smalle ingang wandelde moest ik daaraan terugdenken, wetende dat het park waarover het artikel ging daar in de buurt moest zijn.
Het lijkt me een van de goed bewaarde geheimen van Brussel, want al bij al zat er weinig volk. De meesten waren jongeren van de nabijgelegen onderwijsinstellingen. Het is alvast de moeite van een ommetje waard.
Het park is vrij smal en nogal steil (althans als je langs de Groenstraat komt), maar de ontwerper(s) heeft er ondanks deze beperkingen toch iets fraais van gemaakt, waar het leuk is om even uit te blazen en te verpozen.
Het is wel fijn als je na zowat 25 jaar bijna dagelijks in Brussel te komen af en toe een aangenaam plekje ontdekt.
Het Egmontpark is nog zo'n bekend onbekend park, grofweg tussen de Zavel en het Louizaplein. En zo telt Brussel heel wat groene ruimtes, wat veel mensen niet weten. Onze hoofdstad is daarmee een van de groenste van Europa (akkoord, wellicht heeft het Zoniënwoud daar ook veel mee te maken).
Gevallen
wat ? het doek...
over Royal Boch.
Nogmaals ; op donderdag 7 april.
Het bedrijf werd voor de 2de maal failliet verklaard, nadat de handelsrechtbank van Bergen tot de slotsom kwam dat de heer De Maeyer niet te goeder trouw was.
Enkele tientallen werknemers op straat met een erg gespecialiseerde know-how en vele jaren ervaring. Desondanks zullen de meeste wellicht geen ander werk meer vinden.
Zonde.
over Royal Boch.
Nogmaals ; op donderdag 7 april.
Het bedrijf werd voor de 2de maal failliet verklaard, nadat de handelsrechtbank van Bergen tot de slotsom kwam dat de heer De Maeyer niet te goeder trouw was.
Enkele tientallen werknemers op straat met een erg gespecialiseerde know-how en vele jaren ervaring. Desondanks zullen de meeste wellicht geen ander werk meer vinden.
Zonde.
Abonneren op:
Posts (Atom)
