Kort geleden heb ik m'n asociale zelf verbaasd : ik heb een soort van 'band' met een zo goed als onbekende opgebouwd.
Een bedelaar nota bene.
Hij staat regelmatig aan het Noordstation als ik na gedane arbeid weer de trein naar huis wil nemen.
Aanvankelijk stopte ik hem gewoon af en toe wat geld toe, daarna knikten we bij gelegenheid eens naar elkaar ook als ik hem niets gaf. En nu geven we elkaar een hand als we elkaar zien en wensen we elkaar een prettige avond toe. Waar zal dit eindigen ? Mogelijk vindt u ons morgen terug aan de toog van een naburige horecazaak.
Echter, het gebeurt ook wel vaak dat ik opzettelijk een andere ingang neem, gewoon omdat ik geen zin heb om hem elke dag tegen te komen.
Ergens vind ik het wel fijn dat ik een onbekende, niet zo fortuinlijke (letterlijk) buitenstaander en verschoppeling wat menselijke warmte kan geven. Al bestaat net zo goed de kans dat hij er eigenlijk niet veel aan heeft.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten