Daaronder 3 films uit het Nabije en Midden-Oosten, waarvan ik er twee wel opgenomen, maar nog niet gezien had.
De eerste was Persepolis, een filmadaptatie van de bekende strips van Marjane Satrapi. Enkele jaren geleden was ik hem samen met R. in de bioscoop gaan bekijken en toen hij een paar maanden geleden op tv werd getoond, nam ik hem op. Het was fijn hem nogmaals te zien en de film doet je huiveren. Het contrast tussen het (vaak niet voor vol aanziene) medium, namelijk de strip en/of tekenfilm, en de inhoud (de opeenvolgende dictatoriale regimes in Iran en de impact ervan op het leven van alledag van een meisje/jonge vrouw) valt wel op, maar stoort geenszins (wellicht heeft Art Spiegelman definitief komaf gemaakt met dat vooroordeel).
De tweede prent was 'Walz im Bashir', eveneens een animatiefilm, over ook weer een tragische gebeurtenis.
Een man probeert in het reine te komen met een pijnlijk hoofdstuk uit zijn verleden, namelijk de inval in Libanon in 1982 door Israël, en meer bepaald zijn eventuele rol in het bloedbad dat werd aangericht in de vluchtelingenkampen van Sabra en Chatila.
De film is volledig in het Hebreeuws, wat ik altijd al een mooie taal gevonden heb om naar te luisteren, ook al begrijp ik er volstrekt niets van.
Het is een verhaal van verloren onschuld en blijkbaar hebben de gebeurtenissen van toen toch heel wat Israëliërs getekend. De film geeft een vrij indrukwekkend beeld van wat er toen gaande was en verduidelijkt ook een en ander voor wie zijn kennis over dit conflict wil vergroten.
Wellicht is er heel wat research aan de film voorafgegaan om toch maar een zo getrouw mogelijk beeld te schetsen van wat er toen gebeurde.
De derde en laatste in de reeks is 'Sukkar Banat', beter bekend als 'Caramel', een Libanese film. Ik vond het eigenlijk de mooiste van de drie.
Het gegeven is vrij banaal : de kijker volgt de beslommeringen van enkele jonge en oudere vrouwen, die elkaar treffen in een schoonheidssalon ergens in Beiroet (enkele werken er, andere zijn er klant of buur). Goede vertolkingen, mooie vrouwen, humor, mooie muziek, de eenvoud van het geheel, de diepmenselijke manier waarop de protagonisten met elkaar omgaan, de problemen waarmee ze worstelen (eentje heeft een relatie met een getrouwde man, een andere is lesbisch enz.), het wordt allemaal zo sereen en mooi in beeld gebracht dat je haast niet anders kan dan ontroerd kijken. In deze microkosmos is er geen plaats voor de grote vraagstukken van de internationale politiek of de Vlaamse kwestie, integendeel, alleen de (alledaagse) besognes van enkele gewone vrouwen komen aan bod, maar toch raakt het verhaal je.
En ook hier weer de (auditief) mooie taal ; Libanees, maar wel doorspekt met vele Franse of Engelse woorden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten