Dogville

Een aangrijpende film in een ongewone vorm van Lars von Trier, met een ijzersterke cast, in het bijzonder Nicole Kidman.
Dit is het eerste deel van een trilogie. De andere heb ik nog niet gezien.

Het gegeven is vrij simpel : een onbekende vrouw op de vlucht komt terecht in een kleine, praktisch van de rest van de wereld afgesloten gemeenschap. Daar waar de bewoners aanvankelijk argwanend tegenover haar staan, aanvaarden ze haar na een tijdje, maar dit slaagt weldra alweer om in spanningen, haat, mishandeling en gijzeling van de ongelukkige. Uiteindelijk mondt dit alles uit in een grote climax en in allerlei bespiegelingen over goed en kwaad.
Dit alles in een bijzonder kaal decor : alles speelt zich af op een soort van toneelscène en de huizen, muren, planten enz. zijn enkel op de grond getekend, zonder dat ze er fysiek zijn.


Eerst komt dit nogal bevreemdend over, maar vrij snel aanvaardt de kijker dit gegeven. Mogelijk is het een soort van gimmick, maar het resultaat vormt in mijn ogen een echt huzarenstuk van de regisseur.
De film heeft daardoor qua vorm veel meer weg van een theaterstuk.
Indrukwekkend zijn ook de reeks foto's van armen die te zien zijn terwijl de generiek loopt en die contrasteert met het vrolijke David Bowie-deuntje dat je dan hoort ('Young Americans' als ik me niet vergis).

De film duurt bijna 3 uur en vormt daardoor wel enigszins een uitputtingsslag. Hij vergt heel wat van de kijker, maar die wordt daarvoor dan wel beloond met een bijzondere kijkervaring.