Dinsdag vernam ik tot mijn verdriet dat een van de stichtende leden van mijn favoriete groep overleden was. Meer nog dat het feit dat hij het tijdelijke voor het eeuwige verruilde, deed het me verdriet te lezen dat hij pas ettelijke dagen na zijn dood werd gevonden.
Dat verdiende de man niet en veel van de zogenaamde rock 'n roll romantiek hangt er ook al niet rond.
Ron Asheton zal vermoedelijk nooit tot de beste gitaristen uit zijn tijd worden gerekend (ik vermoed dat dit hem ook niet interesseerde), maar mogelijk wel tot een van de meest emblematische. Samen met zijn broer, Scott, Dave Alexander en James Osterberg stond hij mee aan de wieg van The Stooges, een groep die de rockmuziek diepgaand beïnvloedde, ook al waren de verkoopcijfers tijdens het bestaan van de groep ontstellend laag, en die voor mij enorm belangrijk is geweest.
Is het niet over The Velvet Underground dat men zei dat hun eerste platen voor geen meter verkochten, maar dat diegenen die ze kochten ook allemaal toonaangevende muzikanten werden ? Dit gaat evenzeer op voor The Stooges.
Wegens interne strubbelingen moest hij voor hun derde plaat bas spelen i.p.v. gitaar, omdat een ander bandlid een prominentere plaats opeiste en kreeg, iets wat Asheton steeds betreurd heeft.
Van de oorspronkelijke bandleden leven nu enkel Iggy Pop en drummer Scott Asheton nog.
En meer dan op hun debuutalbum komt volgens mij het genie van Asheton tot uiting op hun tweede langspeler. Een mooi voorbeeld hiervan is 'Loose'. Maar eigenlijk zijn praktisch alle nummers op die plaat klassiekers (wat Joski of anderen er ook van mogen denken ;-) )
Om recht te doen aan de groep en gitarist moet u dit wel LUID afspelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten