Munich

Zaterdagavond was die film op de buis. In het programmaboekje stond geschreven dat het geen klassiek ‘stereotiepe-goeien-versus-even-stereotiepe-slechtenverhaal’ was en dat het hoofdpersonage worstelde met zijn rol van wraakengel.

Wel, de eerste twee uur viel dat toch wel serieus tegen vond ik. Ok, de te vermoorden Arabieren werden niet afgeschilderd als gewetenloze en gevoelloze schurken die met plezier elke ochtend een paar Joden als ontbijt aten, maar ik vond het toch veel te eenzijdig. Van gewetensproblemen bij de Israëlische terroristen/geheim agenten heb ik niet veel gemerkt, op hoogstens een persoon na. Ook niet als er gaandeweg steeds meer nevenslachtoffers van hun daden vallen (het escaleert steeds : eerst niets, dan ‘collatoral damage’ als een vermoorde Arabier een vrouw en dochter nalaat en bij een volgende aanslag een jong koppel gewond raakt, waarna ten slotte bij een volgende moord ook een KGB-agent omkomt tijdens een schietpartij).

Het is pas tijdens het laatste derde van de film dat die aspecten wat meer naar voor komen, niet toevallig als er –eindelijk– ook slachtoffers vallen bij de Israëli’s. En dat deel redt dan in mijn ogen ook de film.

Ik moet ook toegeven dat het mij niet helemaal duidelijk is met welke bedoeling de sequentie werd toegevoegd bij de Franse familie die het moordcommando zijn inlichtingen verstrekt.

En was het nu echt nodig om die beeldschone Nederlandse jongedame te vermoorden ? ;-)
Waarschijnlijk wel voor het verhaal, omdat zo blijkt dat ze niet steeds het 'hogere' ideaal nastreefden om te vechten voor hun land, maar ook toegaven aan 'lagere' driften, zoals 'oog om oog, tand om tand' (is dat geen bijbelse uitdrukking, trouwens ?).