Bonkie

Gisteren heb ik Bonkie nog eens gezien. Het was lang geleden en ik kan bezwaarlijk beweren dat het een blij weerzien was, want we kennen elkaar niet eens. Bonkie is gewoon een van die sukkelaars die zich doorgaans tegen hun zin spoorsgewijs richting Brussel begeven om daar een hele werkdag hun broek/rok te slijten. Ja, beste lezer, het is weer zover, nog een pendelaarsprofiel !

Wat is er dan zo speciaal aan Bonkie ? Wel, daarvoor moeten we dus teruggaan tot voor de legendarische wijzigingen van de dienstregelingen die de NMBS in december 2006 doorvoerde. Tot dan reden we op onze lijn met deze treinstellen :


Geregeld zag ik Bonkie dan opstappen of, eerder, binnenstormen, en zijn zitplaats opeisen : VLAM ! (deur van de coupé open), BOEM !! (zijn draagtas op het bagagerek), WHAM (Bonkie die zich neerzet, steevast op de bank die het dichtst bij de deur stond indien niet bezet). Als je dat een paar keer vanuit de eerste rij mag meemaken, begint dat wel op te vallen en aangezien ik toch al ettelijke jaren dezelfde trein neem, zaten we meer dan eens in dezelfde coupé. Nu zien we elkaar enkel nog uitzonderlijk, mede doordat men ons tegenwoordig met tweedektreinstellen vervoert :
De deur opengooien gaat niet meer, want er is eenvoudigweg geen deur meer (enkel die om in en uit te stappen) en zijn tas op het bagagerek gooien is evenmin een optie wegens een totaal gebrek aan dergelijke infrastructuur op deze treinen.

Ook Bonkie’s fysieke verschijning heeft er mede voor gezorgd dat hij wat opviel en een bijnaam kreeg : een kleine, nogal gedrongen verschijning, baard, vaak rood aangelopen gelaat van de inspanningen, steeds gehaast en niet te beduusd om niets vermoedende pendelaars of voorbijgangers uit de weg te borstelen. Zelf zijn we ook al letterlijk met elkaar in aanvaring gekomen nadat ik via de draaideur aan de sokkel van de WTC-gebouwen naar binnen wou gaan. Liever dan even te wachten, zag hij z'n kans schoon om nog in het kwartje te springen waar ik in zat en trapte daarbij op m'n hielen. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat hij zich omstandig verontschuldigde.

Daarnaast heeft hij tevens wat weg van meneer Duikelaar uit de kinderreeks Noddy (járen geleden heb ik er enkele videocassettes van gekocht bij De Slegte, die intussen talloze malen bekeken werden door onze kroost). Ik beeld me steeds in dat mensen die per ongeluk met Bonkie in aanraking komen meteen ettelijke meters worden weggekaatst zoals een stuiterbal of zo’n bol die in een flipperkast prompt wordt weggekatapulteerd van links naar rechts of van onder tot boven.

Om even terug te komen op de andere treinstellen ; voor iemand als De Sater moet dat ook een hele aanpassing zijn geweest. U leest ooit nog wel waarom.