Les Rouches

Begin deze week was ik een goed gemutst man. Bij nader inzien nu ook nog, maar dat ben ik gewoontegetrouw meestal !

Wat is er dan gebeurd ? Wel beste lezers, en hou u nu vast !, Standard werd Belgisch kampioen voetbal ! Ja, u leest het goed.

Hoe komt dat zo ? Daarvoor moeten we terug naar mijn prille jeugd. Voetbal heeft me nooit echt geboeid, ook toen niet (al moet ik tot m’n scha en schande bekennen dat ik een tweetal seizoenen bij de B-miniemen van het gat Mazenzele heb gespeeld, maar daarvoor draagt mijn moeder alle verantwoordelijkheid), ik heb dus in mijn leven nooit een match bijgewoond, uitgezonderd die ene in Brazilië tussen twee ploegen van ik weet niet welk knoopsgat, mogelijk werd tijdens die wedstrijd zelfs voor de titel gespeeld, geen idee (de kans is klein, want het stadion was zeker niet gevuld). Maar terug naar mijn jeugdjaren dus. Zondagnamiddagen en –avonden verliepen toen vaak volgens een vast stramien een daar hoorde ook het programma “Sportweekend” bij. Mijn vroegste herinnering gaat terug tot het jaar dat Lokeren of Beveren kampioen werd, met enerzijds hun typische doelwachter Bob Hogenboom en anderzijds J.-M. P. bijvoorbeeld.

Het kon dan ook niet anders dat ik spelend met de soldaatjes of autootjes af en toe eens opkeek om af en toe iets mee te pikken. En zo groeide gaandeweg mijn lichte fascinatie voor de ploeg die in een fraai roodwit tenue speelde en die in de eerste helft van de jaren ’80 hoge toppen scheerde : Standard ! Dankzij R.D. herinner ik me sinds kort weer enkele namen van spelers : Simon Tahamata, Eric Gerets, Vandersmissen enz. Mogelijk geen wereldploeg, maar zeker een team dat in Europa zijn mannetje kon staan en in België elke tegenstander kon verslaan. Ik herinner me nog goed dat Standard eenmaal een Europese bekerfinale haalde en het tegen Barcelona moest opnemen. Omdat ik een brave jongen was, ging ik tot m’n grote spijt op tijd slapen, waardoor ik die match compleet gemist heb. Daags nadien hoorde ik dan van m’n moeder dat Standard heel goed gespeeld had maar met 1-0 had verloren.

Toen volgde het omkoopschandaal en speelde Standard ettelijke jaren een minder belangrijke rol. Oude, vergane glorie die teerde op het verleden. Toch bleef ik heel lang nog geïnteresseerd in de exploten ervan en telkens op de radio voetbaluitslagen werden opgesomd (zondagavond, voor het nieuws van 18 uur) en ik ze toevallig hoorde, was het enige wat me eigenlijk boeide : heeft Anderlecht verloren ? en wat is het resultaat van Standard ?

En dit jaar behaalt Standard ineens de titel, iets waar maar weinig ‘experts’ rekening mee hadden gehouden. Nochtans was Standard er de voorbije 10 jaar enkele malen heel dicht bij geweest, maar nu dus, eindelijk was het nog eens zover. Het is ze van harte gegund, de Luikenaars en hun supporters.

Zelf heb ik de wedstrijd niet gezien op tv of gevolgd op de radio en evenmin heb ik ’s anderendaags met sjaaltjes gezwaaid, me uitbundig laten gaan in het Turnhoutse of me lazarus gedronken, maar was wel opgetogen. Voor mijn part mag Standard de komende jaren nog ettelijke keren kampioen worden en wordt het eindelijk tijd dat Anderlecht degradeert !