Gisterenavond in de auto fragmenten gehoord van de toespraak van Muammar Khadaffi om de Libiërs te waarschuwen en af te dreigen.
Ik begreep meteen waarom Ronald Reagan hem de 'dolle hond van Tripoli' noemde.
Zonder er ook maar een woord van begrepen te hebben, was het zonneklaar dat het om een donderpreek ging.
De inhoud beloofde alvast weinig goeds en Khadaffi lijkt er de man niet naar om in deze omstandigheden loze dreigementen te uiten. Het valt te hopen dat zijn handlangers hem ook laten vallen.
In de jaren '80 voelde ik wel enige sympathie voor de man, vooral omdat hij openlijk de VS en zijn vazallen trotseerde. Na het einde van de Koude Oorlog moest hij zich op dat vlak heruitvinden en geleidelijk vielen ook mij de schellen van de ogen en begon ik hem te zien als de zoveelste ongenadige (en nog steeds wispelturige) dictator.
Een paar dagen geleden heb ik ook een documentaire bekeken over de man die hem zijn koosnaam gaf en die bevestigde grosso modo het idee dat ik over hem had : ook iemand met veel bloed aan zijn handen. Toen Reagan enkele jaren geleden overleed, haastte men zich in de hele wereld om hem te loven. Onterecht wat mij betreft. Zowel op binnenlands als buitenlands vlak had zijn beleid vaker wel dan niet een catastrofaal effect voor de gewone man.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten