Persepolis

Vrijdag zijn wij naar Persepolis geweest en dat in Antwerpen nog wel, want dat is de dichtstbijzijnde nederzetting waar ze nu die film draaien.
Met 'wij' bedoel ik deze keer niet M. en ik, neen, wel R. en ik. Hij had er namelijk lucht van gekregen dat ik naar de bioscoop wou gaan en hij wilde per se meegaan, ook al is de film volledig in het Engels gesproken, is hij overwegend zwartwit en lijkt hij in de verste verte niet op pakweg Shrek. Toen ik hem op de koop toe vertelde dat Iggy Pop (onder mijn nefaste invloed zijn idool geworden) zijn stem leende aan een van de personages, was er helemaal geen houden meer aan. En het moet gezegd, R. heeft zich voorbeeldig gedragen, ondanks het feit dat het voor hem niet zo voor de hand liggend moet zijn geweest.

We vertrokken namelijk om 18.15 te voet naar het station. Vandaar de trein naar Lier om over te stappen op een trein naar Antwerpen, waar we rond 19.30 aankwamen. Snel naar de UGC-bioscoop om een ticket te kopen, frisdrank en dan naar de zaal te gaan, waar we als eerste binnenkwamen. Tijdens de film heb ik dan af en toe getracht R. uit te leggen wat er gaande was en wanneer Iggy Pop sprak. Deze nam de rol van oom Anouch op zich en helaas waren diens verschijningen nogal beperkt. De heer Osterberg heeft namelijk een prachtige, diepe en warme stem als hij rustig praat.

Na de voorstelling begaven we ons dan naar de bushalte, maar door een vergetelheid van mij had ik enkel nog een briefje van 50 euro op zak. Toen de bus eindelijk aankwam, stonden we niet alleen half verloren tussen al het volk dat erop wou, maar kon ik bovendien niet betalen, want de buschauffeur had geen wisselgeld. Geen van de passagiers die ik aansprak kon me helpen en toen er bij de volgende halte nog eens zoveel mensen opstapten, heb ik R. bij de hand genomen en hem van de bus geleid. Hij stond tijdens mijn vraagronde de hele tijd braaf vooraan in de bus, wat beduusd. We hebben dan maar opnieuw de trein genomen en konden gelukkig nog de trein naar Mol nemen die klaar stond om te vertrekken. In Lier hebben we dan nog een half uur (gelukkig binnen) moeten wachten op een verbinding en rond 23.30 kwamen we aan waar we zijn moesten. Dan nog een 15-tal minuten te voet terug naar huis, met een soezende R. in m'n nek en tegen 24.00 uur lagen we beide in ons bed te slapen. Een hele belevenis denk ik voor hem.

De film zelf viel best mee en heeft vele ontroerende momenten en moet niet onderdoen voor de strip.